Frietjes
18 feb 2011 Geef een reactie
Terwijl ik de grote klodder mayonaise beroer, blijkt dat de vriendelijke man achter de toonbank de patat niet vergeten. Voorzichtig probeer ik een frietje uit de mayonaise te vissen.
Ik moet bekennen, dat patat mij de laatste tijd minder kan bekoren. O ja, ik lust het wel, eerlijk gezegd ben ik een liefhebber van een goede aardappel, of deze nu gekookt, gepureerd of gebakken is. En een lekker frietje gaat er echt wel in, maar wekelijks is nu hooguit maandelijks.
De naam heeft wel iets: frietje. Vooral als je bedenkt, dat het een verbastering is pommes frites, wat dan weer gefrituurde aardappel betekent.
Ik probeer me voor te stellen, wie het toch moet hebben verzonnen om de lekkere aardappel in olie te willen bakken. En eigenlijk is het antwoord zo simpel. De frietjes (patat) komt uit België.
Het waren de inwoners van de visserijsteden in België die in de winter reepjes aardappel in olie bakten, als zij door de strenge vorst niet uit konden varen voor de vivangst. Pas veel later werd de patat geserveerd bij de maaltijd als welkome vervanger van de gekookte aardappel.
Ondertussen is mijn frietje op … en mijn interesse weg. Leuk om over na te denken, maar de enige die het wat kon schelen was mijn maag…
Vergrijzing
10 feb 2011 Geef een reactie
Als ik in de spiegel kijk, besef ik me, dat die grijze haartjes niet weg zullen gaan. Het zullen er meerdere worden, bedenk ik mij en haal de kam er nog eens door. Het zal niet lang meer duren, of ik zal mee gaan helpen aan de vergrijzing.
Vergrijzing, zo’n heerlijk woord, volgens mij verzonnen door een donkerharige jonge politicus, die zeker wist, dat hij voorlopig nog geen grijze haren zou krijgen. En eigenlijk is het nogal discriminerend. Want … wie maken het land? Juist de ouderen. Maar door de vergrijzing zijn er meer ouderen dan jongeren. Wat een logica…
Voorlopig blijft het nog bij een enkele grijze haar, en schamen ervoor doe ik niet. Het is nu eenmaal de wet van de Natuur. Op een gegeven moment wordt je grijs … ach, kan er ook wel bij.
Plastic betalen
07 jan 2011 Geef een reactie
Tegenwoordig heeft bijna iedereen een plastic portomonnee bij zich. Een pinpas dus.
Om maar met de deur in huis te vallen, ik haat dat ding. De charme van knisperende bankbiljetten, rinkelende munten raakt langzaam weg te vallen in de oude doos. Misschien heb ik een beetje nostalgie in mij, maar zeg nu eerlijk … het is toch een kick als je 9 eurootjes moet betalen en je krijgt zo’n glanzende euro terug, omdat je met een biljetje van 10 betaalt.
Nee, tegenwoordig hebben ze het liever “gepast”. Ook zo’n kreet die ik haat. Als ik iets ga betalen, en ik heb alleen groot geld, komt zo’n kassa-wijsneus met de kreet “Heeft U het ook kleiner?”. Het ligt dan op het puntje van mijn tong om zo’n (vaak) tienerkind toe te bijten, dat als ik het kleiner had ze het ook wel kleiner gehad had.
Nu kan ik touwens niet eens pinnen. Mijn pinpas is netjes in tweeen gebroken. Deed hem iets te hard in mijn online banking apparaatje.
Wil hem wel meenemen, maar mijn plastic portomonnee is gehalveerd … Zou wel leuk zijn als de winkeliers hier rekening mee hielden, en mij dan ook gehalveerde prijzen berekenden …
originele versie: Hyves – 8 nov 2008, 12:14
