De ruimte om mij heen
23 jan 2012 Geef een reactie
Geen enkele manier om mij te bewegen. Voor mij een gesloten deur, achter mij een dun triplex wandje. Zo moet Houdini zich vaak gevoeld hebben, benauwd, opgesloten, geen uitweg.
Zo, verstopt in een kleine ruimte, besef ik me opeens, hoe belangrijk het is om je te kunnen bewegen. Gewoon je armen uitstrekken, kunnen lopen. Wat heel normaal is, lijkt nu heel ver weg.
Her dringt tot me door, hoe een invalide zich moet voelen. Eigenlijk best wel eng…
Hoe langer ik achter deze gesloten deur sta, hoe ongemakkelijker ik me ga voelen. Ik wil schreeuwen, stampen met mijn voeten, maar kan en mag dat niet.
De deur zwaait open, fel licht prikt mijn ogen. Ik hoor iemand juichen. Langzaam dringt het tot me door…
“Buut, jij bent hem, papa”, hoor ik mijn dochter roepen, terwijl ze mij de kast uit trekt.
Posted from WordPress for Android
