Kerstverhaal
05 dec 2011 Geef een reactie
Ieder jaar als het tegen Kerst liep, kreeg Marijke het zwaar. Kerstfeest was nu niet haar meest favoriete bezigheid, zeker na alle tegenslagen van de afgelopen jaren.
Alles begon, toen ze een jaar of tien was. Haar ouders, en eigenlijk had ze dat altijd al geweten, hoorden gewoonweg niet bij elkaar. Op die Kerstavond, nu zo’n vijftien jaar geleden, barstte de bom. Na een fikse ruzie over de kleur van de kerstballen, ze weet nog steeds niet waarom dat de aanleiding was, gooide haar vader de kerstboom door de huiskamer, stevende de slaapkamer in en kwam een half uur later met een volle koffer naar beneden. Op het moment dat de klok in de gang Eerste Kerstdag inluidde, startte hij de auto en reed weg.
En kwam nooit meer terug.
Al die jaren had dat ene incident Marijke’s kerstgevoel overstemd. Hoewel haar moeder er alles aan deed om Kerst voor haar en haar twee zusjes behaaglijk te maken, voor haar was het nooit meer hetzelfde geweest. Misschien wel, omdat zij die avond er bovenop had gestaan, zij haar vader kwaad had zien vertrekken. En, iedere Kerstavond hoopte ze de vertrouwde voetstappen op het grindpad te horen en haar vader luid “Vrolijk Kerstfeest” roepend de huiskamer in zien te komen. Helaas, het bleef altijd bij hopen.
Maar hoop kan ook een drijfveer zijn. Al die jaren, dat ze gehoopt had haar vader te zien, hielpen haar ook door die zware dagen heen. Natuurlijk had ze verder alles wat haar hart begeerde. Haar moeder, haar zusjes en zelfs haar stiefvader, die toen ze vijftien werd in haar leven kwam, waren de krenten in de pap van haar geluk. Maar het plotselinge verlies van haar grote vriend bleef knagen.
Eenentwintig was ze, toen ze besloot de knoop door te hakken. Ze studeerde in Groningen, en via haar mentor kwam ze in aanraking met een organisatie, die zich bezig hield met het opsporen van verloren familieleden. Het was ruim een week voor Kerst, toen zij aan een aardige man haar verhaal vertelde. Voor het eerst in haar leven stortte ze haar hart uit bij een wildvreemde. Die haar rustig liet uitpraten en haar verzekerde, dat er nog licht aan de horizon was. En Marijke voelde dat haar lang gekoesterde hoop eindelijk vorm kon krijgen.
Haar hoop vervloog ook weer, het leek erop dat haar vader echt van de aardbodem was verdwenen. Een kort berichtje, begin december, had al haar gevoelens op de kop gezet. Haar vader was getraceerd in Canada. En had direct naar haar mailadres gevraagd. Twijfelend had ze toestemming gegeven.
En nu, op Kerstavond, stond ze op Schiphol. Haar koffer zag ze de lopende band afrollen. De man achter de balie keek haar vragend aan. Nee, ze had geen vragen meer, ze stond alleen maar in gedachten verzonken. Ze wenste de man een “Vrolijk Kerstfeest” en liep naar de gate … op weg naar een Kerstfeest … in Canada.
