Sissende zon
30 mrt 2011 Geef een reactie
Zo’n eerste lentedag, heerlijk aan het strand. Lekker, laat in de middag, toch maar even een korte wandeling. Even de brein schoon waaien, en daarbij genieten van de laatste zonnestralen.
Eigenlijk is het geen strandweer, een enkele strandtent is open en achter het glas lijkt het net zomer. Maar op het strand voel je toch wel, dat de winter ook maar net het land uit is.
Gelaten bekijk ik de mensen, die, net als ik, toch even genieten van het plotselinge mooie weer.
Een grote Duitse Herder duikt vol overgave achter een bal aan … de zee in. Een rilling loopt over mijn rug, dat is me nog iets te koud. Zijn baasje vindt dat blijkbaar ook, gelet op de schreeuw die uit zijn mond komt. De bal is belangrijker … pas als de hond deze in zijn bek heeft, loopt hij, water afschuddend, terug naar zijn baasje.
Een jong koppeltje loopt gearmd langs de waterlijn, af en toe springend voor het opkomende water. Een wagen van de Reddingsbrigade rijdt voorbij, stopt bij een bord.
Er loopt in de verte een man met een handkar. Volgens mij is dat een jutter, ik heb hem wel eens eerder gezien. Een oude man, die het strand afspeurt naar wat wij normale mensen rommel noemen. Ik bekijk het strand voor mij … nou, die zal weinig vinden.
Het wordt wat frisser, de zon begint langzaam te verdwijnen achter de horizon. Om een ander deel van de aarde weer van zijn warmte te voorzien. Het wordt weer tijd om te gaan. Op mijn gemak, heerlijk uitgerust, bekijk ik de de ondergaande zon. Ik hoor wat meeuwen schreeuwen, de zachte wind ruist door mijn oren. Maar is het de wind wel, of het geluid van een sissende zon, die zich verkoelt aan het koude water van de Noordzee.
