DRUPPELS

De ruimte om mij heen

23 jan 2012 Geef een reactie

door Paul inKorte verhalen

Geen enkele manier om mij te bewegen. Voor mij een gesloten deur, achter mij een dun triplex wandje. Zo moet Houdini zich vaak gevoeld hebben, benauwd, opgesloten, geen uitweg.
Zo, verstopt in een kleine ruimte, besef ik me opeens, hoe belangrijk het is om je te kunnen bewegen. Gewoon je armen uitstrekken, kunnen lopen. Wat heel normaal is, lijkt nu heel ver weg.
Her dringt tot me door, hoe een invalide zich moet voelen. Eigenlijk best wel eng…
Hoe langer ik achter deze gesloten deur sta, hoe ongemakkelijker ik me ga voelen. Ik wil schreeuwen, stampen met mijn voeten, maar kan en mag dat niet.
De deur zwaait open, fel licht prikt mijn ogen. Ik hoor iemand juichen. Langzaam dringt het tot me door…
“Buut, jij bent hem, papa”, hoor ik mijn dochter roepen, terwijl ze mij de kast uit trekt.

Posted from WordPress for Android

Ali

15 jan 2012 1 reactie

door Paul inKorte verhalen

Via de Vreemdelingendienst was hij binnen gekomen. Een goede vijftiger, wat gezet en luisterend naar de naam Ali. Volgens zijn vreemdelingendocument geboren in Irak, maar de agent die hem begeleidde had het vermoeden, dat daar niets van klopte.
Ali zat rustig in het kleine kantoor te wachten. De jonge hulpverlener begon aan de intake, begon uit te leggen hoe alles werkte. Waarom hij dat deed, begreep hij zelf ook niet. Het was immers een verblijf voor één nacht.
Ali zat stoïcijns voor zich uit te staren. Toen de hulpverlener dingen begon te vragen, antwoordde Ali met maar één zin: “Nie begrijp Nederlands”. Zeker de eerste zin die geleerd wordt als je naar Nederland komt.
Na vijf vragen hield de hulpverlener het voor gezien. Geen tijd aan verspillen, bed laten zien en doorgaan met de dagelijkse bezigheden. Klinkt hard, maar moeilijk doen was nu echt het laatste waar hij aan dacht. Dus liet hij Ali achter in de slaapzaal met lakens en sloop.

Nog geen uur later stond de hulpverlener weer in de slaapzaal, verbaasd luisterend naar Ali. In prachtige volzinnen vertelde hij aan zijn buurman, hoe gemakkelijk het was om een asielzoekerscentrum uit te komen. Ali vertelde in geuren en kleuren, dat hij al bijna vijf jaar in Nederland was, zich af en toe liet op pakken, en dan had hij weer even een slaapplaats. Om weer op tijd te vertrekken, voordat ze door hadden wie hij was.
De hulpverlener kuchte zachtjes, Ali tuimelde bijna van bed af van schrik. Meteen wilde Ali in een brabbeltaaltje tegen de jonge man beginnen, maar deze reageerde niet.
Wat er toen uit Ali’s mond kwam, is niet voor herhaling vatbaar. En voor Ali er erg in had, stond hij al weer buiten. De hulpverlener keek hem meewarig aan.
“Ik begreep dat je op tijd wilde vertrekken, ik zou dat dus maar doen…”, zei hij langzaam en liet de deur in het slot vallen.

Kerstverhaal

05 dec 2011 Geef een reactie

door Paul inKorte verhalen

Ieder jaar als het tegen Kerst liep, kreeg Marijke het zwaar. Kerstfeest was nu niet haar meest favoriete bezigheid, zeker na alle tegenslagen van de afgelopen jaren.
Alles begon, toen ze een jaar of tien was. Haar ouders, en eigenlijk had ze dat altijd al geweten, hoorden gewoonweg niet bij elkaar. Op die Kerstavond, nu zo’n vijftien jaar geleden, barstte de bom. Na een fikse ruzie over de kleur van de kerstballen, ze weet nog steeds niet waarom dat de aanleiding was,  gooide haar vader de kerstboom door de huiskamer, stevende de slaapkamer in en kwam een half uur later met een volle koffer naar beneden. Op het moment dat de klok in de gang Eerste Kerstdag inluidde, startte hij de auto en reed weg.
En kwam nooit meer terug.

Al die jaren had dat ene incident Marijke’s kerstgevoel overstemd. Hoewel haar moeder er alles aan deed om Kerst voor haar en haar twee zusjes behaaglijk te maken, voor haar was het nooit meer hetzelfde geweest. Misschien wel, omdat zij die avond er bovenop had gestaan, zij haar vader kwaad had zien vertrekken. En, iedere Kerstavond hoopte ze de vertrouwde voetstappen op het grindpad te horen en haar vader luid “Vrolijk Kerstfeest” roepend de huiskamer in zien te komen. Helaas, het bleef altijd bij hopen.
Maar hoop kan ook een drijfveer zijn. Al die jaren, dat ze gehoopt had haar vader te zien, hielpen haar ook door die zware dagen heen. Natuurlijk had ze verder alles wat haar hart begeerde. Haar moeder, haar zusjes en zelfs haar stiefvader, die toen ze vijftien werd in haar leven kwam, waren de krenten in de pap van haar geluk. Maar het plotselinge verlies van haar grote vriend bleef knagen.

Eenentwintig was ze, toen ze besloot de knoop door te hakken. Ze studeerde in Groningen, en via haar mentor kwam ze in aanraking met een organisatie, die zich bezig hield met het opsporen van verloren familieleden. Het was ruim een week voor Kerst, toen zij aan een aardige man haar verhaal vertelde. Voor het eerst in haar leven stortte ze haar hart uit bij een wildvreemde. Die haar rustig liet uitpraten en haar verzekerde, dat er nog licht aan de horizon was. En Marijke voelde dat haar lang gekoesterde hoop eindelijk vorm kon krijgen.

Haar hoop vervloog ook weer, het leek erop dat haar vader echt van de aardbodem was verdwenen. Een kort berichtje, begin december,  had al haar gevoelens op de kop gezet. Haar vader was getraceerd in Canada. En had direct naar haar mailadres gevraagd. Twijfelend had ze toestemming gegeven.
En nu, op Kerstavond, stond ze op Schiphol. Haar koffer zag ze de lopende band afrollen. De man achter de balie keek haar vragend aan. Nee, ze had geen vragen meer, ze stond alleen maar in gedachten verzonken. Ze wenste de man een “Vrolijk Kerstfeest” en liep naar de gate … op weg naar een Kerstfeest … in Canada.

Gradje

09 apr 2011 Geef een reactie

door Paul inKorte verhalen

Het zal altijd zo zijn. Als mensen over daklozen spreken, is het altijd negatief. Natuurlijk blijven slechte dingen altijd bij, maar niemand kent het verhaal van Gradje.

Gradje (Grada) was een doorsnee poldervrouw. Getrouwd met een stevige boer met een redelijke veestapel, een mooie boerderij op de koop toe. Het huwelijk was een “moetje”, maar ze was al jaren verliefd en verloofd met Hein, ze trouwden alleen wat eerder dan gepland.
Een tweeling was hun extra kado geweest.
Zo doorsnee als Gradje was, zo apart was Hein. Aan de ene kant een goede boer, aan de andere kant een heerser over zijn gezin. Hein regeerde met harde hand, zowel naar Gradje als naar de tweeling. En die harde hand gebruikte hij keer op keer, als iets niet ging zoals hij verwacht had. De tweeling was net zeven jaar, toen de Kinderbescherming erin gemengd werd. De oplettendheid van de school kon groter leed deels voorkomen, en de tweeling werd uit huis geplaatst. Gradje bleef verongelijkt achter bij haar kwelgeest.
Ze had zich voorgenomen, dat alles goed zou komen. Maar niets was minder waar. Nog geen jaar later kwam ze er achter, dat Hein zijn broek liever liet zakken bij de meisjes van plezier dan bij haar.
Die dag, totaal ontredderd, hakte ze een knoop door. Een rugzakje met wat kleding was haar enige bagage, toen ze de trein naar Amsterdam instapte. En drie uur later doodmoe op een bankje bij het Rokin in slaap viel.
Gradje was toen net 26 jaar, maar voelde zich twee maal zo oud. Ze sliep van narigheid op straat, in portieken. Gradje leefde in haar eigen anominiteit, bedelend, zwervend. En hoewel ze een graag geziene gaste in de opvang was, niemand kon haar juk doorbreken.
Twee jaar na haar plotselinge vertrek maakte Gradje kennis met Sander, een jonge hulpverlener. Die was de eerste, die haar verhaal te horen kreeg. En hoewel hij niet veel kon doen, besloot hij uiteindelijk haar te helpen.
Zijn hulp was toen niet meer nodig. Gradje had zich opgegeven voor een talentenjacht, voor de grap. Maar toen ze, met bedroefd gezicht, een aria inzette, was haar kostje gekocht.
Niemand kent het verhaal van Gradje, maar als ze met een overdosis in het Vondelpark gevonden was ….

Sissende zon

30 mrt 2011 Geef een reactie

door Paul inKorte verhalen

Zo’n eerste lentedag, heerlijk aan het strand. Lekker, laat in de middag, toch maar even een korte wandeling. Even de brein schoon waaien, en daarbij genieten van de laatste zonnestralen.
Eigenlijk is het geen strandweer, een enkele strandtent is open en achter het glas lijkt het net zomer. Maar op het strand voel je toch wel, dat de winter ook maar net het land uit is.

Gelaten bekijk ik de mensen, die, net als ik, toch even genieten van het plotselinge mooie weer.
Een grote Duitse Herder duikt vol overgave achter een bal aan … de zee in. Een rilling loopt over mijn rug, dat is me nog iets te koud. Zijn baasje vindt dat blijkbaar ook, gelet op de schreeuw die uit zijn mond komt. De bal is belangrijker … pas als de hond deze in zijn bek heeft, loopt hij, water afschuddend, terug naar zijn baasje.
Een jong koppeltje loopt gearmd langs de waterlijn, af en toe springend voor het opkomende water. Een wagen van de Reddingsbrigade rijdt voorbij, stopt bij een bord.
Er loopt in de verte een man met een handkar. Volgens mij is dat een jutter,  ik heb hem wel eens eerder gezien. Een oude man, die het strand afspeurt naar wat wij normale mensen rommel noemen. Ik bekijk het strand voor mij … nou, die zal weinig vinden.

Het wordt wat frisser, de zon begint langzaam te verdwijnen achter de horizon. Om een ander deel van de aarde weer van zijn  warmte te voorzien. Het wordt weer tijd om te gaan. Op mijn gemak, heerlijk uitgerust, bekijk ik de de ondergaande zon. Ik hoor wat meeuwen schreeuwen, de zachte wind ruist door mijn oren. Maar is het de wind wel, of het geluid van een sissende zon, die zich verkoelt aan het koude water van de Noordzee.